ในโลกแห่งความเป็นจริงคนที่แหกกฎต้องถูกตราหน้าว่าเป็นสวะ
แต่คนที่ไม่เห็นความสำคัญของเพื่อนเลวยิ่งกว่าสวะซักอีก

คนเรายามที่มอกคนที่เราเกลียดเพราะไม่อยากเห็นมันมีตัวตนอยู่ สายตาในตอนนั้นมันเย็นชาจนหน้าหวาดกลัวเชียวหละ

อนาคตไม่ต้องการให้จบอยู่แค่ความฝัน แต่เป็นความมุ่งมั้นที่จะฟื้นฟูหัวใจ

คนเราเนี่ยนะคนที่ไล้ฝีมือก็เป็นหมาเห่าใบตองแห่งแบบนี้หละน้าพวกห่วยก็ชั้งมันเทาะ

คนเรานั้นเวลาที่อยากปกป้องคุ้มครองคนที่เรารัก ฝีมือก็จะเก่งกาดขึ้นได้จริงๆนะ

เพราะอย่างนั้นถึงต้องทำตัวเป็นพระเอกกลั้นน้ำตาไปวันๆคึดเอาแต่ร้องไหร่ทำอย่างนี้แล้วคิดว่าจะดีขึ้นหรอคนงี่เง่าอย่างนายร้องไหร่ไปจนตายเหละแก่มันไอขี่แง